جايگزيني براي دندانهاي از دست رفته
ايدهآلترين روش، استفاده از ايمپلنتهاي دنداني يا به اصطلاح كاشتن دندان است. در اين حالت پيچي از جنس تيتانيوم در درون استخوان فك قرار داده ميشود كه در واقع به عنوان ريشه دندان عمل ميكند و بعد از طي دورهاي براي ترميم استخوان و شكلگيري لثه در اطراف آن تاجي از جنس سراميك ـ كه مانند تاج دندان طبيعي است ـ روي آن قرار داده ميشود. در صورت رعايت بهداشت دهان و دندان، دوام اين ايمپلنتها مادامالعمر است. براي جايگزيني هر دندان ميتوان از يك ايمپلنت استفاده كرد، همچنين در افرادي كه تمامي يا بيشتر دندانهاي خود را از دست دادهاند، ميتوان با بهرهگيري از تنها 2 يا چند ايمپلنت همه دندانهاي فك را بازسازي كرد. برخلاف تصور عامه، جراحي قرار دادن ايمپلنت براي بيمار بسيار راحت بوده و به مراتب از كشيدن دندان عقل آسانتر است. اما مشكل اصلي استفاده از ايمپلنتها، گراني آنهاست.
روش ديگر كه از زيبايي و دوام كمتري برخوردار است، استفاده از پروتزهاي ثابت و به اصطلاح بريج (Bridge)هاي دنداني است كه از 2 يا چند دندان كه در طرفين ناحيه بيدنداني قرار دارند به منظور پايهاي براي جايگزيني دندانهاي از دست رفته، استفاده ميشود. مشكل اصلي اين روش بويژه در مواردي كه دندانهاي پايه سالم هستند، تراش اين دندانهاست كه اين مساله در درازمدت دندانها را ضعيفتر ميكند و سرانجام ممكن است آنها از بين بروند. روش ديگر كه همه دندانها در فك از دست رفتهاند يا دندانهاي پايه كافي براي جايگزيني آنها توسط بريجهاي ثابت وجود ندارد، استفاده از پروتزهاي متحرك يا دست دندان است. از مهمترين مشكلات آنها ميتوان به لقي، آزرده كردن و زخم كردن دهان و همچنين دشواري در خوردن غذاهاي سفت بويژه در مورد پروتزهاي فك پايين اشاره كرد. همان گونه كه گفته شد، ميتوان با استفاده از تنها 2 ايمپلنت دنداني به عنوان پايه، اين مشكلات را تا حد زيادي رفع كرد.
اللهم اخرجنی من ظلمات الوهم و اکرمنی بنور الفهم