از کوتهی ماست که دیوار بلند است
ما دانشجو ها خیلی حرفهای ناگفته توی دلمون داریم. حتی برخی مواقع که مجال گفتن پیدا می کنیم سردر گمیم که کدوم یکیشون رو بیان کنیم.
بارها و بارها از مشکلات و کمبودهای امکانات آموزشی و رفاهی و پژوهشی گفتیم. بارها از عدالت بر باد رفته ورزشی و آموزشی گفتیم و داد زدیم. از عدم هماهنگی سرویس ها از بی هماهنگی ها، از غذای بد دانشگاه، از اطلاعات قدیمی برخی اساتید، از کتابهای خاک خورده دانشگاه و .... گفتیم ولی این انصاف نیست که از تبعیض سخن نگوییم. واقعا جای تاسف داره که روز دانشجو از اساتید دانشکده پزشکی برای اهدای جوایز دعوت بشه و حتی از رئیس دانشکده پرستاری(آقای دکتر عبادی) دعوت نشه. واقعا جای تاسف داره که رئیس دانشکده و مترون بیمارستان در جمعی حضور پیدا بکنند و جا نباشه!!! ولی هیچیک از مسئولین فرهنگی دانشجویی دانشگاه جای خودشون را به اونها ندن !!!!!!!!!!! آخه مسئولین فرهنگی دانشجویی شما که میزبان جلسه بودید ! شما که از اونها دعوت کرده بودید! شما چرا بی تفاوت بودید ؟؟؟؟
این عمل شما بی احترامی به یک نفر نبود بلکه بی احترامی به جمع پرستاری بود.
دوستان تا کی می خواهیم سر خود را مانند کبک در برف فرو بریم و لگد دیگران را به جان بخریم؟ مطمئن باشید که از کوتهی ماست که دیوار بلند است.
تا به حال هر چه به جامعه پرستاری دانشگاه بی احترامی شد لای سبیل گذاشتیم و چیزی نگفتیم ولی از این یکی نخواهیم گذشت و بی صبرانه منتظر پاسخ مسئولین مربوطه هستیم.
زنده باد پرستاری
زنده باد دکتر عبادی
زنده باد دانشجو
اللهم اخرجنی من ظلمات الوهم و اکرمنی بنور الفهم