دکتر عباس عبادی: پرستاری حرفهای در ايران هنوز یک پدیده نو است
دکتر عباس عبادی: پرستاری حرفهای در ايران هنوز یک پدیده نو است
رئیس دانشکده پرستاری دانشگاه علوم پزشکی بقیه الله(عج) گفت: براي حرفهای شدن پرستاری مسيرهای آموزشي مختلفی وجود دارد و آموزش پرستاری در مراكز دانشگاهی تا حد دكتری انجام میشود، با این حال در ايران نيز همانند ساير كشورهای جهان پرستاری حرفهای پدیده ای نو به شمار می رود.
به گزارش خبرنگار پایگاه پرستاران دانشگاه بقیه الله(عج) به نقل از سازمان نظام پرستاری دکتر عباس عبادی اظهار کرد: قديمی ترين دوره تاريخ پزشكی در سرزمين ايران مربوط به دوره آريايی است كه 30 قرن پيش از ميلاد مسيح است. اگر چه بنا به گواهی تاريخ، پرستاری از بيماران در ايران باستان معمول بوده ولی به عنوان يك حرفه مشخص و شغل محسوب نمیشده و ارائه مراقبت به صورت تجربی و بدون ارزش علمی بوده است.
وی ادامه داد: با توجه به پيشرفت علوم طب و پرستاری و رشد سريع و روزافزون آن در كشورهای مختلف و ضرورت استفاده از آخرين يافتهها و مطالب علمی برای پيشرفت بيشتر كشور خود در زمينه كيفيت مراقبت بهداشتی و درمانی توجه به تجربيات پيشينيان حرفه پرستاری ضروری است.
رئیس دانشکده پرستاری دانشگاه علوم پزشکی بقیه الله(عج) گفت: بانی پرستاری نوين خانم فلورانس نايتيگل اولين برنامه سازمان يافته آموزش پرستاری را ايجاد كرد. در اوايل قرن بيستم نيز نهضت علمی دانش پرستاری بر اساس تحقيق و عمل به وجود آمد و پرستاران توسعه نقشهاي علمی را آغاز كردند.
عبادی افزود: در ایران نیز پرستاری نوين از حدود 100 سال (1294 ه.ش) قبل با تاسیس مدارس پرستاری توسط میسیونرهای مذهبی از ارومیه آغاز و به سایر شهرهای ایران گسترش یافت. از دهه 30 شمسی با تدوین اساسنامه های آموزشگاه های پرستاری توسط وزارت بهداری وقت و به دنبال آن تشکیل انجمن های صنفی مسیر حرفه ای شدن آغاز شد.
وی گفت: این گروه صنفی در سال 1336 به شورای بین المللی پرستاری پیوست. گسترش انواع انجمن های صنفی و علمی بعد از انقلاب اسلامی و طرح مطالبات مختلف صنفی با تصویب اساسنامه قانون نظام پرستاری در21 مرداد 1380به اوج شکوفایی خود و تاسیس سازمان نظام پرستاری ایران رسید.
رئیس دانشکده پرستاری دانشگاه علوم پزشکی بقیه الله(عج) ادامه داد: بعد از گذشت یک قرن از پرستاری نوین در ایران، حال این سوالات مطرح است که آیا با توجه به وضعیت کنونی، امروز در ایران ما یک رشته حرفه ای هستیم؟ آیا ویژگی های حرفه ای شدن را داریم؟
جایگاه و تصویر این حرفه در اذهان توده مردم، متخصصان، پرستاران و ادبیات رسانه ای چیست؟
انجمن های صنفی چه نقشی در توسعه و حرفه ای شدن داشته اند؟
انجمن های علمی چه نقشی در توسعه و حرفه ای شدن داشته اند؟
هم اکنون چه نقش هایی را ایفاء می کنیم؟ موانع ایفای نقش های متصور برای پرستاران ایرانی چیست؟
آیا گسترش مقاطع تحصیلی توانسته است انتظارات عمومی و وزارت متبوع را برآورده کند؟
وی گفت: پاسخ به این سوالات می تواند ما را در جمع آوری اطلاعات یاری کند.
اللهم اخرجنی من ظلمات الوهم و اکرمنی بنور الفهم