بازیـگر پرستـار یا پرستـار بازیگر؟
تا چندی پیش تماشای فیلم ها و سریال هایی برایم حائـض اهمیت بود که «مریم کاویانی» هم در آن ایـفاگر نقشی باشد. کاویانی چهره ی بیگانه ای برای من و همکارانم نیست. پرستاری با مدرک کارشناسی ارشد که سال 1381 پس از پی بردن به توانایی و استـعدادِ هنری خود با بازی در فیلم «رویـای جوانی» از جامعه ی درمانی به جامعـه ی هنـری نقل مکان کرد. در تلویزیون و سینمای ما، که پرستار و پرستاری وجهه ی چندان زیـبایی ندارند، مسلماً یک پرستار هنرمند می تواند با ظاهر شدن در این گونه نـقش ها، این رشته را به درستی نمایش دهد و به درستی به افراد جامعه معـرفی کند. همان طور که کاویانی در «روزگار قریـب» و «او یک فرشته بود» تا حدودی تـوانست عهده دار این مسئـولیت شود.
از سریال «ستـایش» هم که این روز ها نقل بحث محافل شده تازگی ها بازیگری به جرگه ی پرستـارانِ همسن و سالِ من پیوسته است. صحبت از «نرگس محمدی» است که با درخشش در این مجموعه سرتیتـر مطبوعاتِ زیادی را «پرستـاری که بازیگر شد!» کرد. هرچند، برای برخی ها آن قدر که دومی ارزشمند است، اولی نیست! تحصیلات نرگس در رشته ی پرستاری چند صباحی است که به پایان رسیده و او از اشتـغال در یک بـیمارستان برای گذراندن دوره ی «طرح» خـود خبر می دهد.
شاید پرستاری از معدود رشته هایی باشد که بی عشق لحظه ای ممکن نیست در آن مشغول به کار یا حتی تحصیل شد. به نظرم «پرستار» به معنای واقعی آن کسی است که وقـتی در جایگاه «نرگس محمدی» و «مریم کاویانی» قرار می گیرد، ضمن ِ اوج شهرت و پولسازی، باز هم از ایستادن بر بالیـن ِ بیماران و دلجویی کردن از آنها دست نمی شویـد. و همین لازمه ی «طرف حساب خدا بودن» است. نیست؟!
اللهم اخرجنی من ظلمات الوهم و اکرمنی بنور الفهم