در عمل پيوند عضو، عضو يا اعضايي از بدن فرد اهداكننده جايگزين عضو آسيب‌ديده در بدن فرد گيرنده عضو خواهد شد. قلب، كليه،‌كبد، ريه، پانكراس،‌ روده و غده تيموس كه نقش مهمي در عملكرد سيستم ايمني بدن دارد از مهم‌ترين اعضاي پيوندي هستند. اين در حالي است كه استخوان، تاندون، قرنيه، پوست و عروق خوني نيز در گروه بافت‌هاي پيوندي قرار مي‌گيرند.

اما در ميان اين گروه از بافت‌ها و اندام‌هايي كه اغلب از فرد اهداكننده عضو به افراد نيازمند عمل اهداي عضو كه نام آنها در فهرست اين گروه از بيماران به ثبت رسيده است، عمل پيوند كليه در رتبه نخست و پس از آن پيوند كبد و قلب در رتبه‌هاي بعدي قرار مي‌گيرند. اگرچه انجام عمل پيوند در مواردي شبيه به پيوند كليه از فرد سالم و زنده نيز امكان‌پذير است اما در اغلب موارد عمل پيوند از فرد مبتلا به مرگ مغزي انجام مي‌شود. در افراد مبتلا به مرگ مغزي خونرساني به مغز متوقف شده و درنتيجه اكسيژن كافي به مغز نرسيده و مغز قادر به انجام كاركردهاي حياتي و اصلي خود نخواهد بود و اين در حالي است كه در اين گروه از بيماران ديگر اعضاي بدن نظير قلب، كليه‌ها و كبد همچنان پس از مرگ مغزي به عملكرد خود ادامه مي‌دهند كه بتدريج اين اعضا نيز ديگر قادر به ادامه فعاليت‌هاي خود نخواهند بود. سكته مغزي، خونريزي مغز و همچنين وارد شدن هرگونه ضربه شديد به سر در اثر تصادف يا به هر علتي ديگر از جمله عوامل اصلي مرگ مغزي هستند. در صورتي كه فرد دچار مرگ مغزي شده باشد قلب مي‌تواند با استفاده از دستگاه تنفس مصنوعي براي مدت‌زماني به فعاليت خود ادامه دهد و اين در حالي است كه با وجود اين‌كه ضربان قلب به روش مصنوعي انجام مي‌شود مغز با كمبود اكسيژن مواجه خواهد شد. تا زماني كه اكسيژن‌رساني به روش مصنوعي انجام مي‌شود قلب مي‌تواند ضربان داشته باشد. اما به محض قطع دستگاه تنفس مصنوعي، قلب بيمار از كار خواهد افتاد.

در بيمار مرگ مغزي برخلاف افرادي كه به علت ايجاد اختلال در كاركرد مغز در حالت كما قرار گرفته‌اند، امكان بهبودي وجود نداشته و مرگ بيمار قطعي است. اما اين فرد كه قرار است در آينده‌اي نه‌چندان دور به استقبال مرگ برود مي‌تواند جان بسياري از بيماران را نجات داده و شرايط بهتري را براي ادامه زندگي آنها فراهم كند.