پایگاه پرستاران دانشگاه بقیه الله(عج)

چسب بافتی از موادی ساخته شده كه در تماس با آب پلیمریزه شده و باعث ایستایی لبه‌های زخم در محل آسیب می‌شوند. مواد ناشی از چسب بافتی در محیط زنده بافت‌های بدن از بین می‌روند، اما تا از بین رفتن آنها فرصت كافی برای اتصال لبه‌های زخم مهیا می‌شود. برای استفاده از چسب باید ابتدا محل آسیب را شسته و تمیز كرد. لبه‌های زخم را در كنار هم نگه داشته، سپس لبه‌های زخم و تا يك سانتی‌متر از پوست كنار محل بریدگی را به چسب آغشته كرد. زمانی حدود يك دقیقه لازم است تا چسب خشك شود.

مزایا: چسب بافتی برای زخم‌های پوستی سطحی، حتی در محل‌هایی كه مو دارد، استفاده می‌شود. در این روش زخم سریع‌تر از روش بخیه بسته می‌شود و برخلاف بخیه با درد همراه نیست. از طرف دیگر، اثری از ترمیم (جای ورود و خروج نخ بخیه) باقی نمی‌ماند. چسب موجود در محل ظرف 10 ـ ‌5 روز ریزش می‌كند و نیازی به مراجعه بعدی نیست.

‌‌ـ باید از حركت چسب به پیرامون كه باعث خارش می‌شود و همچنین به درون زخم ممانعت كرد.

‌‌ـ با این‌كه می‌توان محل چسب را مرطوب كرد، اما باید توجه داشت كه خیس شدن بیش از حد ممكن است به جدایی چسب قبل از موعد مقرر منجر شود.

‌‌ـ برای زخم‌های عفونی، زخم روی مفاصل، نزدیك چشم و داخل دهان نباید استفاده شود.

‌‌ـ برای زخم‌های نزدیك چشم باید بیمار را طوری خواباند كه حركت چسب به سمت چشم نباشد یا از وازلین برای ممانعت از ورود چسب استفاده كرد. اگر چسب به چشم وارد شد باید با گاز مرطوب و محلول‌های شستشو، تمیز كرد. اگر چسب به مژه‌ها برسد باعث چسبیدن آنها به هم می‌شود كه می‌توان به كمك پماد‌های آنتی‌بیوتیكی (جنتامایسین، تتراسیكلین) یا وازلین آن را تمیز كرد. اگر با این روش‌ها نتوان چسب را جدا كرد باید با دوش‌گرفتن متوالی باعث مرطوب‌شدن چسب شده تا اثر خود را از دست داده و جدا شود. چسب علاوه بر مو به بخش‌های دیگر بدن، دستكش و وسایل غیر فلزی می‌چسبد و براحتی جدا نمی‌شود.

فراموش نكنید كه استفاده از هر یك از روش‌های ترمیم زخم را به پزشكی موكول كنید كه از چگونگی استفاده، عوارض و كارایی آن روش اطلاع كافی داشته باشد. استفاده خودسرانه ممكن است سیر درمانی را به تاخیر  انداخته یا با عوارضی از نظر زیبایی و ترمیم زخم همراه باشد.