تيك؛ رفتاري غيرارادي
تيك عصبي در آقايان شايعتر از خانمهاست و به گفته انجمن روانشناسان آمريكا، 5 تا 25 درصد كودكان به نوعي تيك دارند. معمولا ابتداي شروع رفتار، تيكها را نميتوان اختلالي جدي محسوب كرد، زيرا تيكهايي كه بتازگي ايجاد ميشوند معمولا زودگذر هستند و طي مدت كوتاهي از بين ميروند؛ اما معدودي از تيكها بيش از يك سال طول ميكشند كه در اين صورت مزمن محسوب ميشوند و بايد تحت درمان قرار بگيرند. تيكهاي مزمن بيشتر در كودكان بين 6 تا 12 سال ديده ميشوند. دقيقا نميتوان يك عامل مشخص را در ايجاد تيك مقصر دانست. درواقع منشأ تيك از مجموعهاي از عوامل دروني و بيروني است. به عبارت ديگر در بيش از 30 درصد موارد تيك منشأ ژنتيك دارد كه تحت تاثير عوامل محيطي مانند فشارهاي عصبي، استرس يا احساسات سركوب شده و... ايجاد ميشود.
با تيك چه بايد كرد؟
پيش از آنكه بخواهيد تيك را درمان كنيد يادتان باشد حركات تيك غيرارادي است؛ هرچند فرد ميتواند به طور ارادي آن را براي مدت كوتاهي انجام ندهد، اما پس از مدتي نميتواند به اين ترك رفتار ادامه دهد. بنابراين از هرگونه تمركز بر رفتار يا سرزنش و اعمال فشار براي ترك تيك خودداري كنيد. مهمترين گام در درمان تيك، حذف موقعيتهاي استرسزا و ايجاد آرامش و اطمينان است. از طرفي دقت و توجه فرد به تيك سبب تشديد آن ميشود. ازاينرو هيچگاه از فرد نميتوان انتظار داشت كه حواسش را جمع و تمركز كند تا رفتار تيكي خود را انجام ندهد. تشويق كودكان وقتي رفتار تيكي ندارند و ايجاد اطمينان و آرامش خاطر در آنها با محبت و نوازش، راهحل خوبي براي درمان تيك است؛ اما هيچگاه نبايد براي انجام رفتار تيك دست به دامان تنبيه شد، بلكه بيتوجهي به رفتارهاي تيكي، بهترين واكنش است. در صورتي كه تيك بيش از 12 ماه دوام يابد، مزمن ميشود و درمان آن نيازمند پيگيري بيشتري است. در اين صورت جلسات مشاوره و رواندرماني و گاه دارودرماني ميتواند در درمان آن مفيد باشد.
اللهم اخرجنی من ظلمات الوهم و اکرمنی بنور الفهم