در محتواي مطالب قبلي (تغییر(۱)) در مورد تغيير خود صحبت كرديم حالا مي خواهم اين‌جوري شروع كنم به نظر شما چه طوري مي شه با تغيير خود باعث تغيير و تحول در پرستاري و آينده سازي در اين رشته و حرفه شد؟

اين سواليه كه هر كدام از ما وظيفه داشتيم هنگام ورود به رشته پرستاري روش فكر كنيم ولي اين فكر رو نكرديم يعني آينده نگري و قصد جنبش و تحول نداشتيم.

اولين راه تغيير تغيير انديشه و فكره يعني اينكه ما فكر تغيير دادن رو تو سرمون داشته باشيم فكر كردن رو اين موضوع مي تونه دريچه اي از راه حل ها و متدها را پيش روي ما باز كنه همه چيز از فكر كردن شروع مي شه و باعث انگيزه، و حركت بسوي عمله. خيلي از فكرها ممكنه در شروع غير قابل اجرا بنظر برسند اينها باعث مي شه فرد محدوديت ها و قوانين و سطح عمل رو تشخيص بده و بفهمه كه بايد فكري رو تو سرش پرورش بده كه با توجه به شرايط، اصول، ارزشكاري رشته پرستاري و جامعه قابل اجرا باشه خيلي از نوع آوري ها و ابداعات از همين افكار ناشي مي شه. يعني اجراي افكاري كه قبلاً براي ديگران آرزو بوده به فرض مثال سطح پرستاري حال حاضر ايران رو با گذشته مقايسه كنيد آيا همه چيزهايي كه الان داريم قبلاً هم داشتيم ؟ مسلماً نه … ! مي دونيم كه عده اي به تدريج با امكانات كم و ساده و با نیت هاي پاك و افكار خوب وارد عمل شدن و اين افتخارات رو کسب كردن ولي آیا اين كافيه كه ما براساس اين مقايسه خودمونو راضی كنيم؟

در حال حاضر مسائل مهمي در زمینه دانشجويي و پرستاري در ايران مطرحه كه نياز به فكر كردن و تامل در اون احساس مي شه. مثلاً بحث آموزش پرستاري و وجود يا عدم وجود برخي دروس به عنوان واحدهاي پرستاري و تعريف سيستم آموزش نو در اين رشته- توليد علم و استقلال پرستاري در ايران – سيستم آموزشي مورد استفاده اساتيد و نحوه آنها – در زمينه دانشجويي و تدوين شرح وظايف پرستاري و تفكيك آن از ساير زير دسته هاي رشته علوم پزشكي – تعرفه گذاري خدمات پرستاري حمايت از پرستاران- تامين مادي پرستاران – جايگاه علمي و اجتماعي پرستاري و  هزاران مشكل ديگر در زمينه حرفه پرستاري كه هر كدام از اين موضوعات جاي بسي تامل و نوآوري داره. همه ما بايد بدونيم كه فكر كردن در اين مسائل فقط براي شروعه شايد هم خيلي از ما رو اين مسائل فكر كرديم ولي با چه نيتي و چه هدفي آيا هدف پيشرفت پرستاري بوده؟

همانطوري كه از آموزه هاي اسلامي نيز برداشت ميشه نيت عمل مهم تر از عمل و چيزي كه باعث پيشرفت و ترقي مي شه خود عمله درسته كه پاسخ دادن به اين سوالات براي توجيه خود هم كه شده صحيحه ولي بايد به فكر عمل بود.

مشكل ما اين كه همه مي دونيم پرستاري چه دردي داره ولي دواش نمي كنيم همه مي دونيم سطح، جايگاه، … پرستاري تو كشورمون چطوره و چقدر جاي پيشرفت داره ولي عمل نمي كنيم. تا كي مي خواهيم داد بزينم و مشكلات پرستاري رو بگيم ! چرا كسي نمي شينه با خودش تحليل كنه علت چيه؟ چرا كشورهاي ديگه علاوه بر پيشرفت علمي اين رشته از اون براي مقاصد و اهداف سيستم استفاده مي كنن ولي ما حتي نتونستيم جايگاه علمي اين رشته تو كشورمون تعريف كنيم. آيا اصلاً مي تونيم براي اني حرفه فرهنگ سازي كنيم. اصلاً حرفه پرستاري چيه ! آيا تونستيم برنامه عملكرد منطقي تدوين كنيم و بعد ارزشيابي كنيم كه چقدر به نتيجه رسيديم …

بايد بگم اگه ما هم كمي مثل كشورهاي خارجي وجدان كاري و حس مسئوليت داشتيم حداقل رو كجايي و به كجا خود مي انديشيديم.

مجید احمدی هدایت

دانشجوی کارشناسی ارشد مراقبتهای ویژه